GenelPhoto

Bir Deklanşörün Hikayesi

Hayat, vizörden baktığımız kadardır; gerisi sadece lafı güzaf. Kadrajıma giren her yüz, her çizgi, bu topraklardan izler taşır.

Almus Barajı’nın kıyısındayım yine o izleri arıyorum: Toprağı, insanı kısacası hayatı…

Güneş batarken suyun yüzeyi, gökyüzü erguvani renge bürünüyor, insanın gözü bu ışık oyunlarına uyum sağlamaya çalışıyor, yaratılan siluetin ortasında, bir söğüt ağacı beliriyor. Gövdesi yorulmuş, dalları bir çığlık gibi göğe uzanmış; tam da Anadolu’nun sessiz direnişi gibi.

Ağacın gölgesinde üç insan duruyor belli belirsiz. Biri kalkmış, diğeri çömelmiş, diğeri daldan yola bakıyor. İnsan ile ağaç, su ile toprak, sohbet ile dostluk bir arada..

Gün batıyor usulca, alacakaranlık nüfuz ediyor dört tarafa, gökyüzü ve Almus Barajı’nın silueti; kıyıdaki söğüt ağacının gövdesine siniyor. Renkler bu ahengin ortasında dans ediyor. Gölgeler, ışık oyunları ve rüzgar, yaratılan ambiyansın içindeyim. Deklanşöre basmak kalıyor bana payıma düşen, size de seyre ortak olmak.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu