Balıkların gün batımında balıkçıları beklediği söylenir… Güneşin yavaş yavaş ufuk çizgisine yaklaştığı, gökyüzünün turuncudan laciverte çalan o büyülü renklere büründüğü anlar, denizin de ritminin değiştiği anlardır.
Gündüzün yakıcı sıcağı yerini akşam serinliğine bırakırken, suyun altındaki yaşam da canlanır. Tıpkı sabahın ilk ışıklarında olduğu gibi, hava sıcaklığının düşüşe geçtiği bu saatlerde balıklar beslenmek için daha aktif hale gelir, saklandıkları yerlerden çıkarlar. Balıkçılar içinse, gökyüzünün o muhteşem manzarasını izlemek ve beklenen bereketi yakalamak için “birebir”dir.
Palamarlar çözüldü, halatlar fora! Alargada yatan o devasa, sessiz gemilerin arasından sıyrılıp, özgürlüğe dümen kırıyor tekne. Motorun o güçlü kükremesi dalgaların hırçın sesine karışırken, Reis’in sesi bir top güllesi gibi patlıyor güvertede: “Vira Bismillah!”
O an, tarihle bir buluşma başlıyor. Nazım Hikmet’in o devrimci coşkusu sarıyor dört bir yanı, dudaklarda Şeyh Bedrettin Destanı’ndan bir nida: “…Hep bir ağızdan türkü söyleyip hep beraber sulardan çekmek ağı…”
Ve rüzgârın uğultusuna Cem Karaca’nın o gür, o sarsılmaz sesi karışıyor; kanı kaynatan bir ritimle: “Deniz üstü köpürür, hey canım! Rinna-nay, rinna-rinna-nay! Kayığa da binsem götürür, hey canım, hey!”
Ağlar “mola” edildiğinde suyla buluşuyor umutlar, hayaller! Denizden kalkıyor ağ, gümüş pullar ay ışığında parlıyor, çekilen her balık; dökülen terin, emeğin ve doğayla girişilen o mertçe mücadelenin zaferi!
Akşam, balıkçılar için bereketli bir vardiyanın başlangıcı. Pruvanız neta, rüzgârınız limanlık olsun, ağlarınız tıka basa dolsun. Rastgele!
