Fotoğraftaki amcayı tanımıyorum ama yüzündeki her bir çizginin oluşumundan ve yönlenmesinden bana derin bir mazisinin olduğunu hatırlatıyor. Fotoğrafta Edirne Selimiye Cami’nin mimarı Mimar Sinan’ın silueti, önünde ise ömrünün hazan mevsiminde olan ama gözlerinde çocuksu bir merhameti de barındıran yaşlı bir amca. Biraz bol gelmiş takım elbisesi, başında siyah takkesiyle merdiven basamaklarına usulca ilişivermiş. Tarihe yaslanmış kısacası… Deklanşöre basmadan hemen önce soluklandığını, yoldan geçen bir tanıdığına hafifçe başıyla selam verip hal hatır sorduğunu düşünüyorum. Fotoğraftaki ifade de oradan kalmış gibi.

Selimiye minarelerinin şahitliğinde, usta mimarın taşa anlam vererek oluşturduğu ihtişamı ile sade bir insanının fani ömrü aynı karede yer alıyor; biri koca bir şehre imzasını atarken, diğeri o şehrin hatırasını sessizce yaşatıyor.



