İnsan yola çıktı mı içindeki bütün sesleri de yanına alır. Duymak istediğin ya da istemediğin ne varsa… Bazen dünden kalma bir sızıyı alır getirir, bazen de yarından umulan bir muştuyu… Duymak istediğin ne varsa kulağında bir uğultu, duymak istemediğin ne varsa kalbinde bir sızıdır.
Yol dediğin sadece tozlu toprak değildir; insanın kendi içine yaptığı o bitmek bilmeyen yolculuktur. Adım attıkça, içindeki sesler başlar konuşmaya:
Geçmişin tozlu raflarından fırlayıp gelen, bazen bir çocuk gülüşü, bazen de hüznün hıçkırığı.
“Ya yol biterse? Ya menzile varamazsak?” diyen o sinsi ses.
İşte bu sesler içinde, Malatya’dan Darende’ye oradan da Afşin’e doğru ilerlerken, bin yedi yüz rakımda hava birden değişti, gökyüzü alçaldı; sanki elimi uzatsam o kurşuni bulutlara dokunacaktım. Bir yanımda hala direnen beyaz karlar, bir yanımızda baharın taze, körpe yeşili…
Radyonun düğmesine dokundum, bir bozlak patladı. Bağlamanın teli mızrap yemedikçe sızlar ya, işte öyle bir sızı… Uzun havalar döküldü arabanın içine, efkar geldi başköşeye kuruldu.
Yolun ıssızlığında, tek tük kerpiç evlerin sessizliğinde, çağlayan derelerin coşkusunda ilerlerken gördüm onu. Kahverengiye, sarıya kesmiş koca bir tarlanın tam ortasında, tek başına bir ağaç. Öyle mahzun ama öyle dik bir duruşu vardı ki; sanki bütün bozkırın yükünü ince dallarında taşıyordu. Etrafındaki o uçsuz bucaksız yalnızlığa inat, yeşile, hayata, “buradayım” demeye azmetmiş bir ağaç…
Rüzgâr sert esermiş, gökyüzü gürlermiş ne çıkar? Toprak seni tanıyor, sen toprağı… Yaşar Kemal’in dediği gibi; “İnsan evrende gövdesi kadar değil, yüreği kadar yer kaplar.”
Yine ekin zamanı gelecek, insanlar onun gölgesinde sohbet edecek, yarının düşlerini kuracaklar, hasattan, bereketten bahsedecekler. Ağaç; onları sarıp sarmalayacak, dallarından akan rüzgarla bir ıslık tutturacak. Çocuklar yine gövdesine sarılacak, etrafa neşe saçacak.
Ne dersiniz?
