Gözleriyle alabildiğine sevecen
Bir o kadar da korkulu
Yarım kalan hikayedeki belirsizlik gibi
Tek düze ve biçimsiz
Bir o kadar da uzak
Çocukluk edasıdır deyip geçemezsin
Bakışlarını bir an kaçırıp da
Uzaklaşamazsın
Kalabalıklarda tekilliktir
İçindeki benlik gibi öznel
Bir o kadar da yalnız
Sırtını yasladığı gri duvarlar kadar soğuk
Kulağına fısıldanan dünya kadar ağır
Bir eşikte bekler gibi, hem burada hem değil
Sessizliğin içine saklanmış binlerce çığlık gibi.
Avuçlarındaki çizgilerde saklıdır bitmemiş yollar
Ve her çocuk bakışında,
Zamanın henüz dokunmaya kıyamadığı
Bir parça gökyüzü, bir parça umut kalır.