Ege sahillerinde bir köy düşünün içinde insana paylaşımı, saflığı ve sevgiyi öğreten nice hikayeleri barındıran bir köy. İnsanlarının yüzlerine baktığınızda umudunuzu zenginleştirdiğiniz bir köy.
Kıyıkışlacık burası. Hani Iasos’un o eski taşlarının, denizin tuzuyla yoğrulup günümüze ulaştığı yer… Güneş tam tepedeyken, hırçın bir rüzgâr değil de, insanın içini ferahlatan bir imbat eser buralarda.
Kıyıkışlacık’ın sokaklarında yürürken, her kapının ardında bir parça iyilik, her selamın içinde bir parça samimiyet saklıdır.
Cahit Sıtkı Tarancı’nın “Memleket İsterim” şiirinde betimlediği gibi türden bir şey bu…
“Memleket isterim
Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun;
Kuşların çiçeklerin diyarı olsun.
Memleket isterim
Ne başta dert, ne gönülde hasret olsun;
Kardeş kavgasına bir nihayet olsun.”
O saflığın ve iyiligin vücut bulmuş hali olan ve yüzüne her durumda gülümseme konmus bir insanin fotografınm paylaşmak istiyorum. Köyde ” Dayı” diye çagrılan bir efenin fotoğrafını…
