70’lerin sonu, sanırım. Mahallemizde henüz berber yokken babamın kendi elleriyle rastgele kestiği saçlarım ve o dönemim jönlerine taş çıkaran saç modeli ve pos bıyıklarıyla babam. Orhan Gencebay sitili. Kış mevsimi olsa gerek, babam siyah, ben ise beyaz gocuklarımızı giymişiz. Benimki kirlenmiş bayağı. Bir stüdyo fotoğrafı, aile fotoğrafı çektirmek için gitmişiz. Beni bir sehpanın üzerine oturtmuşlar ve babam düşmeyeyim diye tek eliyle sıkı sıkı kavramış. Babamın elininin bıraktığı güvenli baskıyı hala hatırlar gibiyim. Ben ise ellerim dizlerimde, nasıl poz verileceğini bilemeyen şaşkın bakışlarla objektife bakıyorum. Fotoğrafçı ‘Hadi bakalım, kımıldama!’ dediğinde, sehpanın üzerinde ellerim dizlerimde, babamın güvenli ellerindeyim.” Çocukluğumun tek ve en net anılarından biri…