Annem ve babamın en sevdiği fotoğraflardan biri. Yoksulluğun yoğun olarak yaşandığı yıllar; babamın Malazlar Kibrit Fabrikası’nda çalıştığı dönemler… Babam ciğerlerinden şikayetle doktora gitmiş, doktor hastaneye yatış vermişti; kış mevsiminde geçen çile dolu iki ay… Annem hemen her gün sabah erkenden babamın yanına, refakatçi olarak gidiyordu. Bu fotoğraf da o günlerden, o ziyaretlerden bir hatıra.

​Babamın sağında, evden götürdüğü emektar teybi duruyor. Tüm zorluklara rağmen annem ve babamın mutlulukları gözlerinden okunuyor. Babam sol kolunu annemin omzuna atmış, hayat arkadaşını sarıp sarmalıyor; ömürleri boyunca da bu duruşlarından, birbirlerine olan bağlılıklarından hiç vazgeçmeden bu hayattan göçüp gittiler. Babam bu süreçten sonra o yirmi yıllık sigara macerasına da son vermişti. Kartal’da herkesin iyi ya da kötü anıları olan o malum SSK hastanesinden kalan en özel, fotoğraflardan.
Özlemle, sevgi ve saygıyla…