Yürüyorum. Kafamda dönen bin bir düşünce, cevapsız sorular ve cebimde iki kuruşluk dünden kalan ekmek kırıntısı… Hengamenin diğer adı İstanbul mudur? Bir an duruyorum, zurnanın zırt dediği cinsten, sağımda solumda boy aynası gibi parıldayan dükkanlar, sanki bu şehir hep böyle fiyakalıymış da, hep böyle parıl parıl parıldarmış gibi. Vitrinlerin arkasında cansız mankenler, son model arabaların egzoz çığlıkları… Herkes sanırım telaşlı, ya birinden kaçıyorlar ya da herkes bir yerlere yetişme derdinde.

Tam bu soruların can çekişmenin ortasında, tek katlı, sıvaları dökülmüş, grafitlerle örselenmiş küçük metruk bir ev çıkıyor karşıma. Celladını bekleyen idam mahkumu gibi, bayramlarda torunlarını bekleyen yalnızlığına terk edilmiş ihtiyar çift gibi, orada…

Sağında koca bir bina yükseliyor, solunda modern bir apartman. O ise iki büklüm olmuş bir ihtiyar gibi, başını öne eğmiş, cılız bir sesle “Ben buradayım” diye haykırıyor. Ama kimsenin gördüğü, duyduğu yok. Önünden geçip gidiyor insanlar, hatta önünde duruyorlar fakat ne kırık pencerelerine bakıyorlar, ne de o gri, isli duvarlarına. Sanki orada koskoca bir boşluk var gibi. Ya içindekiler, nereye gittiler, yaşıyorlar mı? Sorular, sorular deli sorular… Kentsel dönüşüm diyorlar. Binalar büyüyor, yollar genişliyor, her şey yenileniyor. Peki ya biz kentte yaşayanlar ne alemdeyiz?

İki Kedi

Başımı biraz yukarı kaldırıyorum, iki kedi ilişiyor gözüme. Çatının kiremitlerine tünemişler. Dünyanın en telaşsız, en bilge canlıları… Şehrin göbeğindeki gürültü patırtı, şatafat, vitrinler zerre umurlarında mı? Aşağıda olan bitene, o birbirinden habersiz kalabalığa öylece bakıyorlar.

Kedilerin o yukarıdan bakan bakışlarında buluyorum kendimi. Bizimkisi empati mi sempati mi? Bu iki kelimeyi de hep karıştırmışımdır. Empati yerine koyma, sempati ilgi duyma gibi bir şey sanırım. Aman neyse ne…

Şehir ne kadar değişirse değişsin, ne kadar çok katlı binalarla donatılırsa donatılsın; kediler hep var olacak sanırım. Umut kaplıyor bir anda bedenimi. Saman alevi gibi söndü sönecek cinsten.