Temmuz güneşi, şehrin üzerine bir kabus gibi çökmüş. Asfalt, sanki ayaklarımızın altından kayıp gidiyor. Kalabalıklar, her zamanki gibi telaşlı, bir yerlere yetişememenin verdiği mahzun hırsla akıp duruyor. Kimsenin kimseye baktığı yok; herkes kendi derdinin, kendi gölgesinin peşinde. Şehrin karamsarlığı, binaların arasına sıkışmış bir kedi gibi pusuda.

Tam o sırada, meydanın tam ortasında su sesi, bir serinlik beliriveriyor birden bire, aniden.
​Hemen çocuklar doluşuyorlar suların ortasına. Şehrin üzerindeki grilik yok oluyor birden. Yerini tebessüm alıyor, sevinç alıyor, koşuşturan çocukların arasına dalmak istiyor insan.
Bir tanesi, pembe şortlu olanı, suların ortasında bir sağa bir sola koşuşturuyor. Bir diğeri, kollarını iki yana açmış, su hüzmelerini kucaklamaya çalışıyor. Kahkahaları, suyun sesine, ağaçların yeşiline, caddelere, sokaklara ulaşıyor.

​Derken, bir martı, kanat çırpışıyla suyun tam ortasında beliriveriyor, ıslak zemine atıyor kendini. Her zamanki gibi itaatkar ve asi.

​Çocuklar koşuyor, sular gökyüzüne ulaşıyor, güneş tepede, martı hengamede. İnsanın içi ısınıyor, umut doluyor, bulaşıveriyor şehrin sokaklarına, betonarme binalarına.
Hayat ne kadar karamsarlık barındırsa da umut; bir martının kanat çırpışında, bir çocuğun sevincinde ve suyun serinliğinde saklı.

Bir şiir beliriveriyor bu coşkunun ortasında…

BİR BAŞKA

Şehir bir başka sevince gebe
Sular bir başka
Çocuklar bir başka
Güneş, gökyüzü
Kalp bir başka atmakta,
Bir başka haykırmakta martı
Neşe, umut,
Bir başka yazılmakta
Karanlık bir başka
Sabahlar bir başka aydınlanmakta

Çiçekler bir başka açmakta
Başaklar bir başka
Yeşil bir başka
Sarı bir başka sararmakta

Bahar, dört mevsim, iklim
Devinim bir başka
Rüzgar, yağmur
Toprak bir baska canlanmakta

Olanca gücümüzle haykır
Bir başka hayat mümkün
Çaresi var
Her zaman, her yerde biz olmakta

Ne dersiniz?